De Logchempies

De boys zitten alweer zo'n 5 maanden op school en het gaat heel goed. Een paar weken geleden hadden we een gesprekje met hun juf en ze was erg tevreden. Nigel probeert al met de grotere kleuters mee te doen en is vollop bezig met het alfabet en met tekenen. Duncan vindt het heerlijk om gewoon lekker te spelen in de huishoek en bouwhoek en leeft zich uit met de gym. Grappig om te vertellen is dat Duncan als een van de weinigen een vast plekje in de kring heeft; nl. een stoel verwijderd van de juf. Dit is met opzet gedaan omdat hij de neiging heeft altijd van zijn stoel op te staan en zo kan de juf hem terugduwen. Het blijft een bezig baasje... De schooldagen zijn wel lang voor de jongens; als ik ze om 15.00 ophaal dan gaan ze daarna meestal op de bank zitten en wordt er al in de oogjes gewreven. Vooral Duncan heeft erg zijn slaap nodig en ligt om 18.30 al in een diepe comateuze toestand. Duncan heeft trouwens vorige week zijn eerste litteken opgelopen. We waren aan het spelen toen hij opeens van mijn schoot sprong en vollop met zijn hoofd de tafelrand raakte. Veel bloed en een diepe winkelhaak precies op zijn voorhoofd. Op de EHBO post in het ziekenhuis hebben ze de wond dichtgelijmt maar later bleek dat de lijm in de pleister was getrokken. Zwaluwpleisters hielpen niet echt meer dus het litteken blijven we wel zien. Iets zegt me dat het pas de eerste van velen zal zijn

Donderdagochtend gaan we oma en tante Frens van Schiphol halen, ze zijn bijna een maand naar Indonesie geweest. We hebben ze erg gemist en zijn blij als ze weer lekker in Nederland zijn.

Vandaag was de dag waar ik al letterlijk jaren tegenop keek: mijn kindjes full time naar de kleuterschool. Als je me 3 jaar geleden aan het huilen wilde maken, moest je het vooral hebben over het onderwerp school... het idee alleen al dat ik de hele dag van mijn jongens zou worden gescheiden!! Maar nu is het toch echt zo ver. Gelukkig bereid je jezelf in de loop van het jaar hierop voor. Het begon natuurlijk met de middagjes naar de peuterspeelzaal, daar hadden zowel de jongens als ikzelf baat bij. Je went even om weer zonder kindjes te zijn, en zij wennen om niet continue aan mama's rok te hangen.

Het ging vandaag onwijs goed!! Om 05.45 stond de eerste al naast ons bed, klaar voor school. Het "droppen" van de jongens op school ging ontzettend makkelijk, zonder huilen. Ze gingen gelijk op hun stoeltje in de kring zitten en keken lekker om zich heen. Ze zitten in een ontzettend lieve klas, hebben een lieve juf en kunnen lekker zichzelf zijn. Ze zijn wel de jongste in hun klas en dat merk je toch vooral bij Duncan. De juf vertelde dat Nigel lekker meedraaid, gaat heerlijk tekenen en speelt met de andere kindjes. Duncan is wat onrustiger (what's new???) en heeft een overvloed aan energie. Zelf de juf was er even stil van. Als ze zegt dat alle kindjes op hun stoeltje moeten gaan zitten, gaat Dunk er juist op staan! Hij gaat helemaal los als hij mag buitenspelen. Tja, het zijn toch twee andere kindjes he?

Oja, ze hebben allebei niet in hun broek geplast! Hopelijk blijven ze dit volhouden.

Onze vakantie zit er al weer op! Wat kan je toch lang uitkijken naar iets wat maar een week duurt! We hadden, zoals gezegd, een huisje bij Center Parcs geboekt. Het was voor onze maatstaven een flinke reis: 5 uur rijden incl. alle files en wegopbrekingen. Het weer was de hele week redelijk, het was niet zonovergoten maar in NL was het slechter. Het park lag prachtig gelegen, overal groen en bossen. De jongens hebben zich geweldig vermaakt. Heel veel wandelingen gemaakt, gezwommen en routes met de auto gereden. Het is daar werkelijk adembenemend. Nigel vond het geweldig om allerlei kleine beestjes te onderzoeken en soms ook (ongewild) te molesteren. Vanwege de vele regen waren er onnoemlijk veel kleine kikkertjes, pissebedden en spinnetjes te vinden, ideaal voor onze onderzoekers. Al met al was het een leuke vakantie, wel wat kort....

Misschien toch maar weer kijken of we volgende maand nog een leuke lastminute hebben..

Hoewel het weer deze week nou niet bijzonder mooi te noemen is, hebben we natuurlijk al heel wat lekkere dagen achter de rug. We hebben zelfs al in april een zwembadje op het balkon kunnen opzetten, dat is toch wel uitzonderlijk!! De jongens gaan toch wel hard voorruit, niet zozeer in lengte en gewicht (daar lopen ze iets op achter) maar wel mentaal. Ze zijn erg bijdehand en kletsen de oren van je hoofd. Nigel is ontzettend leergierig en eigenwijs en wil heel graag naar de "grote" school in september. Duncan is echt een wildebras en rent de hele dag door het huis. Aanstaande donderdag gaan ze op de peuterspeelzaal trakteren want dan is het hun laatste dag, spannend hoor. We hebben in juni nog een weekje Centerparcs gepland staan, we gaan helemaal (!?) naar Duitsland. Heerlijk in de bossen en de natuur. Als het weer het maar even toelaat proberen we met de jongens naar de bossen of de duinen te gaan, dat vind ik persoonlijk heel ontspannend. Even weg uit de drukte en gewoon spelen en rennen. Lekker picknickmandje mee... dat is voor ons een feest!

Twee weken geleden hielden de boyz weer een gezellig kinderpartijtje. De bedoeling was dat iedereen zich zou verkleden; die opdracht was goed begrepen. Het huis was gevuld met superhelden, princessen, een heks, piraat en een cowboy! Sommigen hoefden zich niet eens te verkleden om een clown te zijn .

Oma en tante Frens hadden een fantastische taart meegenomen met een leuke foto van onze superhelden erop. Alle voorbereidingen gingen voorspoedig totdat Nigel zich heel rot begon te voelen. Hij heeft de rest van de ochtend erge koorts gehad en heeft alleen maar op de bank gelegen. Zo zielig om onze Batman zo te zien. Hij had zich al weken op het feestje verheugd... Erg zielig...

Alle kindjes en hun ouders hebben het erg naar hun zin gehad. Op naar het volgende feestje!

Alweer 2007, de tijd vliegt voorbij.... Dit is het jaar van de grote veranderingen; de jongens gaan voor het eerst naar de peuterspeelzaal en in september zelfs al weer naar de peuterschool. Afgelopen maandagmiddag zijn ze voor het eerst naar de speelzaal geweest en ze vonden het geweldig met alle nieuwe kindjes en speelgoed. Nigel is gelijk helemaal in zijn element terwijl Duncan wat behoedzamer is, hij moet continue weten waar zijn broer is want anders raakt hij in paniek. Ach, dat went vanzelf.

In de tussentijd doen we nog steeds pogingen om de boys op de pot te krijgen. Als je aan ze vraagt waarom ze nog in hun luier plassen zeggen ze: " het is zo lekker zacht " tsja.. In iedergeval prijzen we ze de hemel in als ze eindelijk een x de grote boodschap op de wc hebben gedaan, we komen er wel.

Ze zijn de laatste tijd verbaal heel erg gegroeid, maken veel grapjes en hebben een levendige fantasie. Elke ochtend rond half 7 zijn ze al in hun kamertje aan het banjeren en hebben ze de grootste lol samen. De ravage in de kamer is dan ook enorm, maar ze helpen gelukkig altijd mee met opruimen.

De zomer zit er zo langzamerhand op, nog een paar mooie daagjes hier en daar en dan is het toch echt weer tijd voor de herfst. We hebben een erg leuke warme zomer gehad met de jongens. Ze worden steeds zelfstandiger en gaan steeds beter praten. In september zijn we er een weekje tussenuit geweest om de Veluwe te verkennen, we hadden subliem weer en ik kan me niet heugen dat we zo'n leuke vakantie hebben gehad!! De boys zijn helemaal in hun element als ze kunnen baggeren in het bos en takjes en kastanjes kunnen zoeken.

Het verschil tussen de jongens wordt steeds duidelijker; ze hebben allebei hun eigen karakter en hebben dus een eigen aanpak nodig. Nigel is toch wel de professor van de twee. Je ziet 'm vaak nadenken over alles wat 'ie hoort en hij observeert alles. Hij maakt nu al hele bijdehande opmerkingen en is echt een gezelschapsmannetje. Dunk is de wildebras en is gek op snelheid. Hoewel hij in eerste instantie wat verlegen overkomt, is 'ie niet meer te houden als hij loskomt. Hij is echt de clown en loopt over van energie! (We zijn er nog steeds niet uit van wie die dat heeft )

Hierbij nog wat foto's van de afgelopen tijd: