De boys zitten alweer zo'n 5 maanden op school en het gaat heel goed. Een paar weken geleden hadden we een gesprekje met hun juf en ze was erg tevreden. Nigel probeert al met de grotere kleuters mee te doen en is vollop bezig met het alfabet en met tekenen. Duncan vindt het heerlijk om gewoon lekker te spelen in de huishoek en bouwhoek en leeft zich uit met de gym. Grappig om te vertellen is dat Duncan als een van de weinigen een vast plekje in de kring heeft; nl. een stoel verwijderd van de juf. Dit is met opzet gedaan omdat hij de neiging heeft altijd van zijn stoel op te staan en zo kan de juf hem terugduwen. Het blijft een bezig baasje... De schooldagen zijn wel lang voor de jongens; als ik ze om 15.00 ophaal dan gaan ze daarna meestal op de bank zitten en wordt er al in de oogjes gewreven. Vooral Duncan heeft erg zijn slaap nodig en ligt om 18.30 al in een diepe comateuze toestand. Duncan heeft trouwens vorige week zijn eerste litteken opgelopen. We waren aan het spelen toen hij opeens van mijn schoot sprong en vollop met zijn hoofd de tafelrand raakte. Veel bloed en een diepe winkelhaak precies op zijn voorhoofd. Op de EHBO post in het ziekenhuis hebben ze de wond dichtgelijmt maar later bleek dat de lijm in de pleister was getrokken. Zwaluwpleisters hielpen niet echt meer dus het litteken blijven we wel zien. Iets zegt me dat het pas de eerste van velen zal zijn

Donderdagochtend gaan we oma en tante Frens van Schiphol halen, ze zijn bijna een maand naar Indonesie geweest. We hebben ze erg gemist en zijn blij als ze weer lekker in Nederland zijn.

Vandaag was de dag waar ik al letterlijk jaren tegenop keek: mijn kindjes full time naar de kleuterschool. Als je me 3 jaar geleden aan het huilen wilde maken, moest je het vooral hebben over het onderwerp school... het idee alleen al dat ik de hele dag van mijn jongens zou worden gescheiden!! Maar nu is het toch echt zo ver. Gelukkig bereid je jezelf in de loop van het jaar hierop voor. Het begon natuurlijk met de middagjes naar de peuterspeelzaal, daar hadden zowel de jongens als ikzelf baat bij. Je went even om weer zonder kindjes te zijn, en zij wennen om niet continue aan mama's rok te hangen.

Het ging vandaag onwijs goed!! Om 05.45 stond de eerste al naast ons bed, klaar voor school. Het "droppen" van de jongens op school ging ontzettend makkelijk, zonder huilen. Ze gingen gelijk op hun stoeltje in de kring zitten en keken lekker om zich heen. Ze zitten in een ontzettend lieve klas, hebben een lieve juf en kunnen lekker zichzelf zijn. Ze zijn wel de jongste in hun klas en dat merk je toch vooral bij Duncan. De juf vertelde dat Nigel lekker meedraaid, gaat heerlijk tekenen en speelt met de andere kindjes. Duncan is wat onrustiger (what's new???) en heeft een overvloed aan energie. Zelf de juf was er even stil van. Als ze zegt dat alle kindjes op hun stoeltje moeten gaan zitten, gaat Dunk er juist op staan! Hij gaat helemaal los als hij mag buitenspelen. Tja, het zijn toch twee andere kindjes he?

Oja, ze hebben allebei niet in hun broek geplast! Hopelijk blijven ze dit volhouden.

Onze vakantie zit er al weer op! Wat kan je toch lang uitkijken naar iets wat maar een week duurt! We hadden, zoals gezegd, een huisje bij Center Parcs geboekt. Het was voor onze maatstaven een flinke reis: 5 uur rijden incl. alle files en wegopbrekingen. Het weer was de hele week redelijk, het was niet zonovergoten maar in NL was het slechter. Het park lag prachtig gelegen, overal groen en bossen. De jongens hebben zich geweldig vermaakt. Heel veel wandelingen gemaakt, gezwommen en routes met de auto gereden. Het is daar werkelijk adembenemend. Nigel vond het geweldig om allerlei kleine beestjes te onderzoeken en soms ook (ongewild) te molesteren. Vanwege de vele regen waren er onnoemlijk veel kleine kikkertjes, pissebedden en spinnetjes te vinden, ideaal voor onze onderzoekers. Al met al was het een leuke vakantie, wel wat kort....

Misschien toch maar weer kijken of we volgende maand nog een leuke lastminute hebben..

Hoewel het weer deze week nou niet bijzonder mooi te noemen is, hebben we natuurlijk al heel wat lekkere dagen achter de rug. We hebben zelfs al in april een zwembadje op het balkon kunnen opzetten, dat is toch wel uitzonderlijk!! De jongens gaan toch wel hard voorruit, niet zozeer in lengte en gewicht (daar lopen ze iets op achter) maar wel mentaal. Ze zijn erg bijdehand en kletsen de oren van je hoofd. Nigel is ontzettend leergierig en eigenwijs en wil heel graag naar de "grote" school in september. Duncan is echt een wildebras en rent de hele dag door het huis. Aanstaande donderdag gaan ze op de peuterspeelzaal trakteren want dan is het hun laatste dag, spannend hoor. We hebben in juni nog een weekje Centerparcs gepland staan, we gaan helemaal (!?) naar Duitsland. Heerlijk in de bossen en de natuur. Als het weer het maar even toelaat proberen we met de jongens naar de bossen of de duinen te gaan, dat vind ik persoonlijk heel ontspannend. Even weg uit de drukte en gewoon spelen en rennen. Lekker picknickmandje mee... dat is voor ons een feest!

Twee weken geleden hielden de boyz weer een gezellig kinderpartijtje. De bedoeling was dat iedereen zich zou verkleden; die opdracht was goed begrepen. Het huis was gevuld met superhelden, princessen, een heks, piraat en een cowboy! Sommigen hoefden zich niet eens te verkleden om een clown te zijn .

Oma en tante Frens hadden een fantastische taart meegenomen met een leuke foto van onze superhelden erop. Alle voorbereidingen gingen voorspoedig totdat Nigel zich heel rot begon te voelen. Hij heeft de rest van de ochtend erge koorts gehad en heeft alleen maar op de bank gelegen. Zo zielig om onze Batman zo te zien. Hij had zich al weken op het feestje verheugd... Erg zielig...

Alle kindjes en hun ouders hebben het erg naar hun zin gehad. Op naar het volgende feestje!

Alweer 2007, de tijd vliegt voorbij.... Dit is het jaar van de grote veranderingen; de jongens gaan voor het eerst naar de peuterspeelzaal en in september zelfs al weer naar de peuterschool. Afgelopen maandagmiddag zijn ze voor het eerst naar de speelzaal geweest en ze vonden het geweldig met alle nieuwe kindjes en speelgoed. Nigel is gelijk helemaal in zijn element terwijl Duncan wat behoedzamer is, hij moet continue weten waar zijn broer is want anders raakt hij in paniek. Ach, dat went vanzelf.

In de tussentijd doen we nog steeds pogingen om de boys op de pot te krijgen. Als je aan ze vraagt waarom ze nog in hun luier plassen zeggen ze: " het is zo lekker zacht " tsja.. In iedergeval prijzen we ze de hemel in als ze eindelijk een x de grote boodschap op de wc hebben gedaan, we komen er wel.

Ze zijn de laatste tijd verbaal heel erg gegroeid, maken veel grapjes en hebben een levendige fantasie. Elke ochtend rond half 7 zijn ze al in hun kamertje aan het banjeren en hebben ze de grootste lol samen. De ravage in de kamer is dan ook enorm, maar ze helpen gelukkig altijd mee met opruimen.

De zomer zit er zo langzamerhand op, nog een paar mooie daagjes hier en daar en dan is het toch echt weer tijd voor de herfst. We hebben een erg leuke warme zomer gehad met de jongens. Ze worden steeds zelfstandiger en gaan steeds beter praten. In september zijn we er een weekje tussenuit geweest om de Veluwe te verkennen, we hadden subliem weer en ik kan me niet heugen dat we zo'n leuke vakantie hebben gehad!! De boys zijn helemaal in hun element als ze kunnen baggeren in het bos en takjes en kastanjes kunnen zoeken.

Het verschil tussen de jongens wordt steeds duidelijker; ze hebben allebei hun eigen karakter en hebben dus een eigen aanpak nodig. Nigel is toch wel de professor van de twee. Je ziet 'm vaak nadenken over alles wat 'ie hoort en hij observeert alles. Hij maakt nu al hele bijdehande opmerkingen en is echt een gezelschapsmannetje. Dunk is de wildebras en is gek op snelheid. Hoewel hij in eerste instantie wat verlegen overkomt, is 'ie niet meer te houden als hij loskomt. Hij is echt de clown en loopt over van energie! (We zijn er nog steeds niet uit van wie die dat heeft )

Hierbij nog wat foto's van de afgelopen tijd:

Prachtig door de weilanden gevaren alvorens we in de grachten van Leiden kwamen. Ik begrijp nu wel waarom mensen echt tot rust komen op zo'n boot, het is heerlijk ontstressen... Af en toe niet vergeten om je hoofd in te trekken vanwege de lage bruggetjes. Op een gegeven moment begon het wat te spetteren. "Geeft niets, we zijn toch niet van suiker?" zeggen we stoer. Gewoon blijven zingen en lachen. Totdat we op wat open water komen en er een wolkbreuk boven ons hoofd plaatsvind !!! We waren allemaal tot op onze onderbroek zeiknat toen we weer aanmeerden. Iedereen had het koud en was toch wat ontdaan behalve Nigel; die vond alles geweldig en at in de stromende regen in z'n eentje een halve familiezak M&M's op!!

Vorige week hebben we natuurlijk een onwijs lekker warme week gehad. Heerlijk gewoon, we zijn ontzettend veel naar de duinen geweest waar de jongens lekker konden uitrazen en op zoek konden naar mierenkolonies. Het enige wat ze nodig hebben is een schepje met emmer en ze zijn uren zoet. Zelf vind ik het ook ideaal, zo lekker in de rustige natuur. Lekker drankje, chipie en wat broodjes en we hebben een heuse picknick. We zijn zelfs een keer naar het strand geweest en de boyz hebben heerlijk in de zee gebanjerd. Zucht, heerlijk .... LET THE SUMMER COME !!!

Een drukte dat het was, maar erg gezellig. Hier een kleine impressie (let vooral op ons 'konijn' ) :

Het is toch magisch om te zien hoe zo'n kindje zich ontwikkeld, bijna precies volgens 'schema'. Nigel heeft eindelijk zijn eerste tandjes, onder twee en boven een terwijl Duncan al bijna zijn hele gebit compleet heeft. Je ziet aan Nigel dat hij echt apetrots is op zijn tanden en hij kan haast niet wachten om ze elke dag te poetsen. Eerst mama, dan mag Nigel het zelf doen. Volgens mij doen ze het vooral vanwege de kindertandpasta wat ze met grote kracht uit de tandenborstel proberen te zuigen. Duncan, bijgenaamd "De lekkere kusjesman", loopt erg trots de kamer rond. Borst vooruit, luier naar achter en gaan... en mocht hij toch dreigen te vallen dan zoekt hij de eerste de beste zachte buik van mama of papa op om zich vervolgens vol overgave te laten neerknallen. Echt een stormram die Dunkie. Ze spelen samen ook erg leuk, lekker in de ballentent samen lachen en elkaar pakken. Soms eindigt dat wel in wat gemopper of gehuil maar vaak troosten ze elkaar door de ander allerlei knuffels en spenen aan te bieden. Echt lief. Nigel is trouwens erg geraffineerd als het aankomt op "zijn speelgoed". Als hij bemerkt dat Duncan naar hem toekomt om zijn speelgoed af te pakken, pakt hij vlug een speeltje wat bij hem in de buurt ligt en biedt het Dunkie aan voordat hij de kans krijgt het speeltje van Nigel te pakken. Toch wel slim.. Ach, het is gewoon heerlijk om op de grond te zitten en te kijken hoe de boyz samen spelen. Vaak word je aanwezigheid beloond met een kus en een knuffel..

Goed, het is allemaal erg bewerkelijk maar ook steeds leuker. Het is elke dag toch weer fantastisch om te zien hoe ze zich ontwikkelen en zich steeds meer van elkaar bewust worden. Vooral Duncan is erg gesteld op zijn oudere broer en kruipt hem een groot deel van de dag achterna. Ze vinden het leuk om aan elkaars gezichtje te zitten en te schateren met zijn tweeen. Hun klamboe bij hun bed is ook erg in trek. De een gaat erachter zitten en de ander moet hem zoeken (je begrijpt dat een klamboe niet veel verhuld) en ze hebben de grootste lol. Niets dure Fisher Price auto's en toestanden, geef ze een lege plastic spafles en en wat lege blikken en het komende half uur zijn ze zoet.

Het gaat aankomende week toch eindelijk gebeuren: voor het eerst een paar dagen met ons gezinnetje weg!! Ja, ja checklisten maken, koffers pakken en dan met de auto helemaal naar Limburg waar we maarliefst 3 nachten doorbrengen!!! Wow, en wat gaat er een troep mee: beddengoed, luiers,buggy's, extra bedje, de hele mikmak. Voor onze 24-daagse reis naar Indonesie hadden we niet eens zoveel bij ons. Als je het puur rationeel bekijkt dan denk je 'goh, waar doe ik dit in hemelsnaam voor?' maar ach, even eruit is wel lekker. Opa en oma mee en een heerlijk subtropisch zwemparadijs voor de boys. Ben erg benieuwd hoe deze wereldreis gaat.

Na twaalf weken kregen we bij de verloskundigenpraktijk een echo om te kijken hoever de zwangerschap was. Ik zie me nog zo liggen op die stoel, stijf van de zenuwen en mijn trouwe hubby aan mijn zijde. Al gauw zagen we ons kindje verschijnen, het leek allemaal erg onwerkelijk, net alsof het niet echt in mijn lichaam was. Wow, dat was wel gaaf. Voor het eerst besef je dat er echt een levend wezentje in je body zit, echt gaaf. De verloskundige wilde alvorens te stoppen even kijken of mijn baarmoeder er ook goed uitzag. Ik hoor haar nog zeggen: "Oh, jongens ik zie er nog een!! Het is een tweeling".
We reageerden erg ongelovig en het eerste wat in mij opkwam was of ze even verder wilde kijken of ze er niet nog meer zag. Gelukkig bleef het bij twee. Ja, hoe reageer je dan?? Omdat mijn zusjes ook tweeling zijn, kwam het niet als een complete shock. We werden er gelukkig niet paniekerig van maar we hebben wel tijd nodig gehad om het te laten bezinken en over de consequenties na te denken.

Degene die echt in shock was, was toch wel mijn moeder. Het heeft toch wel een tijdje geduurd voordat ze echt enthousiast voor ons kon zijn, er kwamen natuurlijk wel wat dingen bij haar boven van vroeger. Ze bedacht zich hoe zwaar het kon worden. Zij had het in haar tijd nog zwaarder want ze had al twee kinderen toen ze de tweeling kreeg. Maar goed, alles went.

Pat en ik hebben er nooit moeilijk over gedaan: iedereen mocht weten dat het een tweeling was, dat het twee jongens waren en dat ze Nigel en Duncan zouden heten. Lekker makkelijk.
De zwangerschap liep erg voorspoedig, alleen de snikhete zomer werkte een beetje tegen. Bij tweelingen gaan ze er vaak vanuit dat ze een maand eerder komen, nou die van ons moesten er bij 38 weken letterlijk uit getrokken worden. Jammer genoeg zat een natuurlijke bevalling er niet in, Nigel lag stuit en Duncan dwars. Het is wel raar om met je gynaecoloog een datum te prikken voor de sectio. Kijk, een keizersnee mag dan wel als voordeel hebben dat je "geen pijn" hebt maar het is wel een heftige operatie. Je kunt de eerste week niet eens van je kindjes genieten omdat je je amper kunt bewegen en je de eerste paar dagen volgepropt bent met morfine. Ik zou een keizersnee nooit aanraden want je mist die speciale periode die je alleen als moeder met je kind hebt. Iedereen die een sectio heeft gehad, begrijpt wel wat ik bedoel. Maar... al met al ben ik ontzettend blij met mijn twee lieve kanjers. Je begrijpt niet hoe twee van die lichaampjes in mijn buik hebben gezeten!! Hoe wonderbaarlijk. Nigel woog 2970 gram en Duncan 2350 gram. A MOMMY HAS BORN...

Wat betreft mijn eigen pagina... Wat moet ik er in hemelsnaam op zetten?? Recepten voor mijn zusjes zodat ze kunnen lezen hoe je een ei kunt bakken (sorry Ginger dat vergeet ik nooit meer..)? Adviezen over mijn pasverworven moederschap?? Ik weet het niet...

Het enige wat mij echt bezighoudt is toch wel het laatste: my being a MOMMY. Daarom schrijf ik daar maar iets over. Je hebt nu dus de mogelijkheid om verder te 'surfen'...