De Logchempies  

De boys zitten alweer zo'n 5 maanden op school en het gaat heel goed. Een paar weken geleden hadden we een gesprekje met hun juf en ze was erg tevreden. Nigel probeert al met de grotere kleuters mee te doen en is vollop bezig met het alfabet en met tekenen. Duncan vindt het heerlijk om gewoon lekker te spelen in de huishoek en bouwhoek en leeft zich uit met de gym. Grappig om te vertellen is dat Duncan als een van de weinigen een vast plekje in de kring heeft; nl. een stoel verwijderd van de juf. Dit is met opzet gedaan omdat hij de neiging heeft altijd van zijn stoel op te staan en zo kan de juf hem terugduwen. Het blijft een bezig baasje... De schooldagen zijn wel lang voor de jongens; als ik ze om 15.00 ophaal dan gaan ze daarna meestal op de bank zitten en wordt er al in de oogjes gewreven. Vooral Duncan heeft erg zijn slaap nodig en ligt om 18.30 al in een diepe comateuze toestand. Duncan heeft trouwens vorige week zijn eerste litteken opgelopen. We waren aan het spelen toen hij opeens van mijn schoot sprong en vollop met zijn hoofd de tafelrand raakte. Veel bloed en een diepe winkelhaak precies op zijn voorhoofd. Op de EHBO post in het ziekenhuis hebben ze de wond dichtgelijmt maar later bleek dat de lijm in de pleister was getrokken. Zwaluwpleisters hielpen niet echt meer dus het litteken blijven we wel zien. Iets zegt me dat het pas de eerste van velen zal zijn

Donderdagochtend gaan we oma en tante Frens van Schiphol halen, ze zijn bijna een maand naar Indonesie geweest. We hebben ze erg gemist en zijn blij als ze weer lekker in Nederland zijn.