Kalender30 07 06 Dagje Titanic 
2 
3
Na ruim een jaar peinzen was het antwoord eindelijk "JA, ik wil ... meevaren". Mijn zus heeft ons al meerdere malen gevraagd met hun sloep mee te varen maar ik heb altijd letterlijk de boot afgehouden. Ben zelf een beetje angstig voor water en ik zie altijd hele verdrinkingsvisioenen voor me als ik aan mijn kinderen denk. Maar eindelijk heb ik me laten ompraten. De boys hadden beide een zwemvest gescoord en konden over niets anders praten als over het varen. Het begon allemaal geweldig, de kids hadden het reuze naar hun zin. Alhoewel het bewolkt was, regende het in het begin nog niet. Duncan voelde zich "the king of the world" en genoot zichtbaar van de warme wind die door zijn haren waaide. Nigel ging gelijk bij de 'mannen' zitten en nam letterlijk het roer over.
Prachtig door de weilanden gevaren alvorens we in de grachten van Leiden kwamen. Ik begrijp nu wel waarom mensen echt tot rust komen op zo'n boot, het is heerlijk ontstressen... Af en toe niet vergeten om je hoofd in te trekken vanwege de lage bruggetjes. Op een gegeven moment begon het wat te spetteren. "Geeft niets, we zijn toch niet van suiker?" zeggen we stoer. Gewoon blijven zingen en lachen. Totdat we op wat open water komen en er een wolkbreuk boven ons hoofd plaatsvind !!! We waren allemaal tot op onze onderbroek zeiknat toen we weer aanmeerden. Iedereen had het koud en was toch wat ontdaan behalve Nigel; die vond alles geweldig en at in de stromende regen in z'n eentje een halve familiezak M&M's op!!
